Ultra tour de Liège 2017, persoonlijk verslag van een geweldige ervaring

Ultra tour de Liège

Zondagochtend 15 oktober als veel te vroeg de wekker gaat. De eerste gedachte die in me opkomt is, waarom doe ik dit? Niet veel later zit ik half aangekleed aan m’n ontbijt en loop ik alles nog heel vaak na.

Het is iets na zevenen als ik me meld op een donkere verlaten gravelbaan met een oude kantine ernaast. Er wordt door de organisatie een boog opgeblazen terwijl en steeds meer deelnemers binnenlopen. Om 7:55 meld er een klein groepje deelnemers zich onder de boog en krijgen we een korte instructie in het Frans. Ik snap er niks van maar dat komt vast goed, het is gewoon hardlopen toch?

Iets na 8:00 zijn we dan eindelijk van start, na lang uitkijken naar dit moment is het vandaag de dag van de Ultra tour de Liège. Dit zou als ik m uitloop mijn nieuwe langste afstand worden. Des ondanks dat voel ik me niet al te zenuwachtig en heb ik er zin in.

De eerste 3km lopen we achter de organisatie door het station van Luik en wachten we op groen licht bij de kruising waarna we officieel van start zijn. Al snel raak ik in gesprek met ik vermoed de enige andere Nederlander die vandaag aanwezig is. Het eerste deel lopen we samen en doen we rustig aan.

Aangekomen bij de eerste ravito neem ik de tijd om wat te eten en drinken. Er was bier, cola, water, sportdrank, koek, chips, chocolade en fruit, dat was prima geregeld! Vanaf hier zou ik alleen verder gaan.

Na een lange klim voor de ravito kwam een lange afdaling met een paar steile stukken en veel stenen, opletten dus! Het bos was in mooie kleuren maar ook dat zorgde voor een extra moeilijkheidsgraad, de grond was dik bedekt met bladeren waardoor veel stenen moeilijk te zien waren. Gelukkig hebben we geen haast.

Ultra tour de Liège 2017Na 30km komen we terug aan de rand van de stad. Moeten we oversteken aan een afrit en een trappetje af. Nu staan we op het spoor, hoort dit wel? In de verte zie ik een andere deelnemer lopen en de markering geeft aan dat we deze kant op moeten. Eerst door een tunnel en daarna over een brug, laat er maar geen trein aankomen! Veilig aan de overkant lopen we lang stuk langs het water. De frisse donkere ochtend had plaats gemaakt voor een strak blauwe lucht en een lekker zonnetje.

Na een lange vals platte afdaling kom ik aan bij ravito 2. Ook hier neem ik uitgebreid de tijd om te genieten van al het lekkers en vul ik m’n water aan voordat ik verder ga. Nog een stukje door de buitenwijken weer terug het bos in waar gelukkig zat schaduw was. Het lopen ging nog steeds lekker, kronkelend door het bos heuvel op en af liep ik de kilometers gemakkelijk weg en was ik helemaal in mijn element. Helaas moesten we het bos weer achter ons laten waar we terug de stad in liepen. Trappetje op en af de bocht om en weer omhoog! Maar gelukkig kwam er een einde aan de trappen, en met een GEWELDIG uitzicht over de stad.

Na even genoten te hebben van het uitzicht was het weer tijd om door te gaan. Langs de vele parkjes waar mensen bijeen kwamen om te genieten van het lekkere weer (ik had er ook wel even bij willen gaan liggen) op naar de laatste ravito. Na een lange klim door de straten kwam ik aan op een klein veldje dat vol stond met eigenlijk alleen maar toeschouwers. Er werd muziek gedraaid, gebarbecued en bier gedronken, ben ik hier goed? Maar het luide gejuich en vriendelijke gegroet nam dat idee snel weg. Ik liep al een tijdje alleen en die hitte sloeg er aardig in. Dit deed mij mentaal heel goed! Na een tijdje te hebben stilgestaan, veel te veel te hebben gedronken ging ik weer verder. Ik had gewacht tot er een andere deelnemer wegging zodat ik niet alleen liep, ook al duurde dit net een kilometer.

Na 64km stopte mijn horloge ermee, lege accu. Prima, mijn benen deden het nog (een soort van) en de finish kon nu nooit meer ver zijn. Ik liep nu over het voetpad langs een park wat langs de weg liep, uitzichtloos. De weg kronkelde naar links en vervolgens na een lang stuk weer naar rechts. Mijn benen begonnen zwaar te voelen en de oranje graffiti stippen op de grond deed ik al een tijdje aftellen zonder te weten hoeveel er nog kwamen.

Toen kwam ik onderaan de heuvel iets anders tegen op de grond, het was geen stip zoals de vele hiervoor. Het was een tekst! Een aanmoediging! Daar bovenaan de heuvel was de gravelbaan waar we waren gestart, ik was er! Die verlaten plek van vanochtend was veranderd in een gezellige en drukke plek waar mensen kwamen om te genieten van het lekkere weer. Van alle kanten werd ik aangemoedigd terwijl ik mij laatste meters maakte.

Ik had het gehaald! Na 8:41:41 was ik weer terug waar ik gestart was, nu alleen 68km aan ervaring rijker. Ultra tour de Liège, het was een geweldige ervaring! Goed georganiseerd en een hele mooie trail. Ik heb van het begin tot het einde genoten.

Auteur: ‘Sjors078’, ook bekend van het hardloopforum